ΑΚΕΠ: Η Αριστερά και «ο όνος του Μπουριντάν»

Αντώνης Χάλαρης

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Η Αριστερά και ο εν γένει ριζοσπαστικός χώρος και τα τμήματά του, βλέπουν την διάχυτη και καθολική αποφατικότητα του πληθυσμού στα μέτρα μνημονίου ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ, που ανατρέπουν συλλήβδην τα δικαιώματα των δυνάμεων της εργασίας. Βλέπουν, ν’ αυξάνεται αλματωδώς η ανεργία, να μειώνονται δραματικά οι μισθοί, τα ημερομίσθια, οι συντάξεις. Βλέπουν, τα μικρομεσαία στρώματα και τα μικρομεσαία αγροτικά νοικοκυριά να καθαιμάζουν και να ρημάζουν. Βλέπουν, την πλησμονή των αντικειμενικών κοινωνικών συνθηκών για τη σύσταση ενός προοδευτικού ριζοσπαστικού μαζικού κινήματος και για συντονισμένη δράση των κοινωνικών ομάδων ισχύος που πλήττονται από τη σημερινή κατάσταση.

Όμως, παρ’ όλα αυτά, αντί να καλούν, «στο όνομα των γενικών δικαιωμάτων της κοινωνίας», σε ενωτική πανστρατιά το λαό, ν’ αντιμετωπιστεί ο ολοκληρωτικός ταξικός πόλεμος που έχει κηρύξει η ελίτ του χρήματος και η πολιτική του έκφραση, προβάλουν με τρόπο απόλυτο και αδιαπραγμάτευτο τις ιδιαίτερες πολιτικές θέσεις τους σαν προϋπόθεση ενότητας και σύμπραξης, και θέτουν στα λαϊκά στρώματα μια σειρά διλήμματα, και επιλέγουν σαν τον «όνο του Μπουριντάν» «όχι ανάμεσα σε δυό δεμάτια σανό για το ποιό είναι πιο ορεκτικό, αλλά ανάμεσα σε δυό ξυλοφορτώματα ποιό είναι πιο σκληρό»: π.χ. «μέσα ή έξω από την ΕΕ», «μέσα ή έξω από τη ζώνη του ευρώ», κλπ κλπ.

ΑΚΕΠ- ΕΞΕΓΕΡΣΗ: το λυκόφως των γεγονότων

Αντώνης Χάλαρης

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

«Βόηθα, Θεά, το τρυφερό κλωνάρι μόνο να ’χω,
σε γκρεμό κρέμουμαι βαθύ, κι αυτό βαστώ μονάχο»
(Διονύσιος Σολωμός)

Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τις εξεταστικές επιτροπές για τα σκάνδαλα Siemens-Μονής Βατοπεδίου, οι απόψεις που προπαγανδίζονται καταιγιστικά από τα ΜΜΕ και την ιντελιγκέντσια του καθεστώτος, είναι η άποψη του ότι, η αβελτηρία και η διαφθορά αξιωματούχων των κομμάτων εξουσίας και του κράτους, καθώς και η διαπλοκή με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα του «εσωτερικού» και του «εξωτερικού», ευθύνονται για τα δημοσιονομικά προβλήματα και την οικονομική κρίση, και η άποψη του ότι, ο λαός -ιδίως τα φτωχά λαϊκά στρώματα- ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση αφού με τη στάση, την πράξη ή την απραξία του στήριξε, ενίσχυσε ή ανέχτηκε κόμματα, πολιτικές και νοοτροπίες, που συνέβαλαν στη μεγέθυνση της σήψης, της διαφθοράς και της εξαχρείωσης.

ΑΚΕΠ: Στον Β΄γύρο, ψηφίζουμε "άκυρο"

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Στον Α΄ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών ψηφίσαμε "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ" - στηρίξαμε ΑΛΑΒΑΝΟ (http://www.e-dromos.gr/). Στον Β΄ γύρο ψηφίζουμε ΑΚΥΡΟ. Καταψηφίζουμε το μνημόνιο ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ. Καταψηφίζουμε τις πολιτικές επιλογές ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. 

ΑΚΕΠ: ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ» - ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΛΑΒΑΝΟ

Αντώνης Χάλαρης

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

«Κι όπου πλέον μοναχιασμένοι
είναι οι βράχοι σιγαλοί,
Μήνιν άειδε θέ ν’ακούσης
να σού ψάλλη μία φωνή»
(Διονύσιος Σολωμός)

Στους μεγαλοφυείς στίχους του πρώιμου ποιήματος του ποιητή προβάλλει εωσφορικά η διαλεκτική αλήθεια της φυσικο-ιστορικής κίνησης. Η ύβρις των κοινωνικών συστημάτων, που ενσαρκώνεται στις πράξεις των εκάστοτε κυρίαρχων τάξεων, είναι το λίκνο της Μήνιδος, της οργής και του θυμού, που εμψυχώνει την βούληση και την δράση των λαών, που ανατρέπουν τις κοινωνικές συνθήκες της ύβρεως και επιφέρουν την κάθαρση.

Η μήνις, ο τρομερός θυμός όπως μεταφράζει ο Πολυλάς από το ομηρικό έπος, είναι στον ποιητή ουσιώδες γνώρισμα της ελευθερίας, είναι η μορφή ενός περιεχομένου πνευματικού, ιστορικού και κοινωνικού, που ενοποιεί σε φυσικο-ιστορικό συνεχές το Παρόν με το Παρελθόν και το Μέλλον.

ΑΚΕΠ: ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΥΠΝΩΤΤΟΥΣΑ…

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Η πολιτική κατεύθυνση που ενεργοποιεί και ενοποιεί αγωνιστικά τους μισθοσυντήρητους και το λαό, για ν’ αντιμετωπίσουν τα οξυμένα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, ονομάζεται, σήμερα, «ανένδοτος αγώνας για την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και την αναίρεση των μέτρων μνημονίου-ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΪΚΑΣ», και εκφράζεται με το σύνθημα «ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ».

ΑΚΕΠ: ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΤΡΟΪΚΑ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Γράφουν: Α. Χάλαρης - Μ. Γρηγοριάδης - Μ. Παπαπέτρου

Α) «Όσο η καταπιεζόμενη τάξη, δηλαδή στην περίπτωσή μας το προλεταριάτο, δεν είναι ακόμα ώριμο για την αυτοαπελευθέρωσή του, θα αναγνωρίζει στην πλειοψηφία του το κοινωνικό καθεστώς που υπάρχει σαν το μόνο δυνατό, και πολιτικά θα είναι ουρά της κεφαλαιοκρατικής τάξης, η άκρα αριστερά της πτέρυγα.» (Ένγκελς, ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ, ΔΙΑΛΕΧΤΑ ΕΡΓΑ τόμ. ΙΙ, σελ. 372)

Όπως είναι γνωστό, ο όρος «Αριστερά» προέκυψε στην γαλλική επανάσταση. Στη γαλλική εθνοσυνέλευση, στο αριστερό τμήμα της αίθουσας βρίσκονταν πάντα οι πιο ριζοσπάστες αντιπρόσωποι του λαού, και ονομάστηκαν γι’ αυτό το λόγο «αριστεροί» ή «Αριστερά». Έκτοτε επικράτησε ο όρος «Αριστερά» να εκφράζει και να εννοιολογεί το ριζοσπαστικότερο τμήμα του πολιτικού εποικοδομήματος.

ΑΚΕΠ: Οι καιροί απαιτούν...

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Από τις κινητοποιήσεις της 29ης Ιουνίου, δεν απουσίαζαν μόνο πλειοψηφικά τμήματα των μισθοσυντήρητων του ιδιωτικού τομέα και των ιδιωτικών τραπεζών -που απειλούνται με απόλυση αν απεργήσουν- αλλά και πλειοψηφικά τμήματα των μισθοσυντήρητων του δημόσιου τομέα (δημόσια διοίκηση, ΔΕΚΟ, εκπαιδευτικοί κλπ.), απουσίαζαν οι συνταξιούχοι, απουσίαζε η σπουδάζουσα νεολαία, φοιτητές- μαθητές, απουσίαζαν, τέλος, τμήματα του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, που δεν ανήκουν στην εργατική τάξη ή στα λαϊκά στρώματα, αλλά πλήττονται άμεσα και καθοριστικά από τα μέτρα ΠΑΣΟΚ-τρόικας και, με την παρουσία τους στις κινητοποιήσεις, θα υποδήλωναν τη συμμετοχή τους στη λαϊκή οργή και στον αγώνα για την ανατροπή των βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων.

ΑΚΕΠ: Οι λαοί προώρισται να νικήσουν!

Όλοι στους αγώνες, μέχρι την νίκη!

Αντώνης Χάλαρης
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
 

Τη στιγμή που το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σε βαθιά κρίση και το παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν μειώνεται διαρκώς, οι πλούσιοι γίνονται περισσότεροι και πλουσιότεροι, οι δε φτωχοί περισσότεροι και φτωχότεροι. Πράγματι, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, το δημόσιο χρέος των χωρών-κρατών του ανεπτυγμένου καπιταλισμού έχει γίνει μια πρώτης τάξης ευκαιρία να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Έχει γίνει μία πρώτης τάξης αφορμή, ν’ αντιμετωπιστεί το νομοτελειακό φαινόμενο της οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού και της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους του κεφάλαιου, με επίταση της εκμετάλλευσης της παγκόσμιας εργατικής τάξης. Έχει γίνει μία πρώτης τάξης αφορμή, ν’ αναιρεθούν οι μεταπολεμικές κατακτήσεις και τα δικαιώματα των λαών όλου του κόσμου.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ του ΠΑΣΟΚ: ο ορατός "Σάιλοκ"

Αντώνης Χάλαρης

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

«Σε ένα έθνος, όπως και σε μια γυναίκα, δε συγχωρείται η στιγμή της αδυναμίας, που ο πρώτος τυχόν τυχοδιώκτης θα μπορούσε να τη βιάσει» (Καρλ Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ)

Η πρόσφατη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας του ελληνικού κράτους από τον οίκο Moody’s, είναι αποτέλεσμα της αμείωτης έντασης του «αδελφοκτόνου» οικονομικού ανταγωνισμού μεταξύ δολαρίου/ΗΠΑ και ευρώ/Γερμανίας/ΕΕ. Είναι, επίσης, αναγνωρίσιμη ένδειξη της δυσαρέσκειας των ΗΠΑ στην τάση προσέγγισης της Κίνας, μέσω Ελλάδας, στα ευρωπαϊκά συμφέροντα και την ευρωπαϊκή αγορά, όπως αυτή διαφαίνεται από την επίσκεψη και τις διαβουλεύσεις της COSCO στην Ελλάδα και τις 14 συμφωνίες που υπέγραψε ο αντιπρόεδρος της Κίνας με την ελληνική κυβέρνηση.

ΑΚΕΠ: «ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ» (Μάης ’68)

Η νομοθετική απαγόρευση του καπνίσματος, σε χώρους όπου στον ελεύθερο χρόνο τους οι άνθρωποι συναναστρέφονται, συνομιλούν ή διασκεδάζουν, είναι μέτρο μαζικής καθυπόταξης και ελέγχου των συνειδήσεων. Είναι μέτρο, που θέλει να καταστήσει τους ανθρώπους παθητικούς αποδέκτες των εντολών της εξουσίας.

ΑΚΕΠ: Οι "Λάο Τσε" και η επανάσταση

Αντώνης Χάλαρης
Υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν πως έχουν τις ιδιότητες του Λάο Τσε! Πιστεύουν πως γεννήθηκαν μεταφέροντας στα κύτταρα του μυαλού τους και στη συνείδησή τους τη γνώση και τη σοφία της ανθρωπότητας. Πιστεύουν πως η αλήθεια, η γνώση του ανθρώπου για την πραγματικότητα που μας περιβάλλει είναι στατική, απόλυτη και παραμένει τέτοια μια για πάντα. Μάλιστα, ο εγωτισμός τους φτάνει σε τέτοιο σημείο παραφοράς που θεωρούν τις προσωπικές τους θέσεις για την κοινωνία και την ιστορία κάτι ανάλογο με την ήπειρο της Αμερικής, που αφού την ανακάλυψαν και την γνώρισαν αυτοί, κανένας άλλος δεν δικαιούται δια να ομιλεί, ούτε για τις απόψεις τους ούτε για την Αμερική. Για την Αμερική μπορούν να μιλάνε μόνο αυτοί κι ο Κολόμβος. Αν τώρα, ο Κολόμβος πίστευε πως αυτό που ανακάλυψε δεν ήταν η Αμερική, μια νέα ήπειρος, αλλά οι Δυτικές Ινδίες κλπ., αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

ΑΚΕΠ- ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ: Ο κύριος εχθρός της επανάστασης

Αντώνης Χάλαρης
Ο Κρατισμός δεν καταργεί τον καπιταλισμό. Ο Φιλελευθερισμός, ο Κρατισμός και η Μικτή Οικονομία είναι οι τρείς βασικές μορφές οικονομικο-πολιτικής διεύθυνσης του καπιταλιστικού συστήματος. Ο Κρατισμός είναι η πιο απάνθρωπη εκδοχή λειτουργίας του καπιταλισμού. Ο Κρατισμός δεν είναι το αίτημα της επανάστασης. Όσοι ονομάζουν τον Κρατισμό «σοσιαλισμό», οδηγούν τους λαούς σε αδιέξοδο.
 
Στη Σοβιετική Ένωση εκείνο που άλλαξε, που ανετράπη, που κατέρρευσε ήταν μόνον το ολοκληρωτικό πολίτευμα, το πολιτειακό καθεστώς του Κρατισμού. Στη Σοβιετική Ένωση η άρχουσα τάξη, η νομενκλατούρα, από ενεργοί κεφαλαιοκράτες μεταλλάχθηκαν στην πλειοψηφία τους σε καπιταλιστές δυτικού τύπου, ενώ η εργατική τάξη, οι μισθοσυντήρητοι δεν υπέστησαν καμία μεταλλαγή, παρέμειναν όπως και πριν: μισθωτοί εργάτες, φορείς του εμπορεύματος «εργατική δύναμη», προσδιοριστικότητα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Η πρόταση του ΚΚΕ, όρος της κρίσης του αντικαπιταλιστικού κινήματος

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Η ιδιομορφία της δομικής πολιτικο-οικονομικής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, που τον καθιστά επίκεντρο της ψυχροπολεμικής σύγκρουσης ΗΠΑ/δολαρίου-Γερμανίας/Ε.Ε./ευρώ, από την μιά, και η οξύτατη πολιτική-ιδεολογική-οργανωτική κρίση του αντικαπιταλιστικού κινήματος από την άλλη, επικαθορίζουν και διαμορφώνουν τις σκληρές κι εφιαλτικές συνθήκες της σημερινής συγκυρίας.

Στην ποικιλότροπη ανωριμότητα του υποκειμενικού παράγοντα και στη θεσμική ηγεμονία της οικονομικής ολιγαρχίας και του χρηματιστικού κεφάλαιου στον Αστικό Συνασπισμό Εξουσίας, εντοπίζονται η διανυσματική ισορροπία και η πολιτική διάρθρωση των αντιθέσεων των πόλων της αδιαχώριστης διαλεκτικής ενότητας κι αντίθεσης της εργατικής τάξης προς την αστική τάξη.

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

Η εργατική τάξη, οι μισθοσυντήρητοι και ο λαός βρίσκονται σε εμπόλεμη ταξική σύγκρουση με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εκπρόσωπο του υπερσυσσωρευμένου ελληνικού χρηματικού κεφάλαιου και της χρηματιστικής ολιγαρχίας, και με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, εκπροσώπους αντίστοιχα του πολυεθνικού κεφάλαιου των ΗΠΑ, της Γερμανίας και της Ε.Ε.

ΠΡΟΣΟΧΗ!! ΠΡΟΣΟΧΗ!! ΠΡΟΣΟΧΗ!! ΠΡΟΣΟΧΗ!!

Καλούνται στον αγώνα, τις διαδηλώσεις, τα οδοφράγματα κλπ., όλοι όσοι μπορούν να φέρουν την ασπίδα του αισθήματος της ελευθερίας, της λεβεντιάς και της αξιοπρέπειας: οι νέοι, οι γέροι, οι γυναίκες, οι διανοούμενοι, οι δυνάμεις της εργασίας και του πολιτισμού.

Επαναστατικό κόμμα τώρα

ΟΙ ΑΝΤΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ Δ.Ν.Τ. ΚΑΙ ΤΗΣ Ε.Ε. Θ’ ΑΠΟΤΥΧΟΥΝ ΟΙΚΤΡΑ
ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΩΡΑ…

Στις σκληρότατες συνθήκες της ανωριμότητας του υποκειμενικού παράγοντα στις οποίες βρισκόμαστε, ένα είναι το ιστορικό καθήκον που μας ανατίθεται: να δουλέψουμε για τη σύσταση του επαναστατικού κόμματος. Κάθε άλλο καθήκον γίνεται δευτερεύον σε σχέση με αυτό. Προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει, επομένως, να συγκεντρώσουμε όλες τις ενέργειές μας. Πρέπει να ξεκινήσουμε μια σκληρή, μακρά, εξαντλητική δουλειά οικοδόμησης του κόμματος, χωρίς ανυπομονησίες, χωρίς εύκολους ενθουσιασμούς, χωρίς μάταιες προσδοκίες εύκολων επιτυχιών, έχοντας την πεποίθηση, αντίθετα, ότι η όποια ενδεχόμενη αποτυχία δεν θα διαγράψει ποτέ την επιτυχία που αντιπροσωπεύει το γεγονός καθεαυτό, ότι ομάδες συνειδητών επαναστατών δουλεύουν για το ταξικό κόμμα, δουλεύουν για το μέλλον. Μονάχα αν θα μπορέσουμε να δουλέψουμε επίμονα για να δημιουργήσουμε ένα έστω και περιορισμένο οργανωτικό δίκτυο και να σχηματίσουμε ομάδες, έστω και περιορισμένες, επαναστατικών στελεχών θα έχουμε θέσει τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την επαναστατική πρωτοβουλία, σήμερα, τώρα, που οι υλικές συνθήκες είναι ευνοϊκές. Ο ριζοσπαστικός πολιτικός χώρος δεν θα είχε σκοπό ύπαρξης αν δεν έθετε ως σκοπό ζωής αυτή την ιστορική αποστολή.

Οι “Θέσεις του 1957” του Movimento della Sinistra Comunista

Από το 1957 μέχρι σήμερα έχουν περάσει 53 χρόνια. Στο διάστημα αυτό άλλαξε δραματικά η εικόνα του κόσμου. Το πολιτειακό καθεστώς του κρατικού καπιταλισμού της Σοβιετικής Ένωσης κλπ, κατέρρευσε. Οι συσχετισμοί δύναμης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων διαφοροποιήθηκαν. Οι αντικειμενικές συνθήκες της όξυνσης της αντίφασης των νέων κοινωνικών παραγωγικών δυνάμεων με τις καπιταλιστικές σχέσεις εμπορευματικής παραγωγής και ανταλλαγής, στο εσωτερικό των ονομαζόμενων το 1957 «νεοκαπιταλιστικών» ιμπεριαλιστικών κέντρων, ωρίμασαν. Η παγκόσμια πολιτικο-οικονομική κρίση είναι σήμερα γεγονός.

Το 1957 στην Ιταλία, το «Κίνημα της Κομμουνιστικής Αριστεράς» (Movimento della Sinistra Comunista) έθεσε ορισμένα ζητήματα, που αποκτούν στις σημερινές συνθήκες πολύ μεγάλο -κατά την γνώμη μας- πολιτικό και μεθοδολογικό ενδιαφέρον. Γι’ αυτό, ανεξάρτητα από το εάν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με αρκετές από αυτές τις «Θέσεις του 1957», θεωρούμε χρήσιμο ν’ αναδημοσιευτούν.

Αντώνης Π. Χάλαρης

(ακολουθεί η αναδημοσίευση)

ΛΑΕ ΑΦΥΠΝΙΣΟΥ...

Ο λαός να ανατρέψει τα οικονομικά μέτρα του ΠΑΣΟΚ και της ολιγαρχίας 
Με τα οικονομικά μέτρα του ΠΑΣΟΚ, που ψηφίστηκαν από την Βουλή, οι εργαζόμενοι και ο λαός επωμίζονται τα βάρη από το περιβόητο δημοσιονομικό πρόβλημα, για τη δημιουργία του οποίου είναι οι μόνοι που δεν ευθύνονται, και από την επίλυση του οποίου είναι οι μόνοι που δεν θα κερδίσουν...Επιτέλους, οι Έλληνες μισθοσυντήρητοι και ο λαός, από καθήκον προς τον εαυτό τους, τις οικογένειες και τα παιδιά τους, οφείλουν να αντιδράσουν άμεσα και σύσσωμα. Ν’ ανατρέψουν αγωνιστικά τα οικονομικά μέτρα του ΠΑΣΟΚ και της ολιγαρχίας. Ν’ απαιτήσουν να μειωθούν άμεσα και δραστικά τα επιτόκια χορηγήσεων των ελληνικών τραπεζών. Ν’ αυξηθούν άμεσα οι μισθοί και οι συντάξεις. Να καταργηθούν τα προνόμια εκείνων που υπηρετούν το κατεστημένο. Να πληρώσουν και να περιορίσουν το κρατικό έλλειμμα εκείνοι που ευθύνονται για την διόγκωσή του, δηλαδή μόνον οι έχοντες και κατέχοντες.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ: Η αρχή του τέλους

Σύσσωμες οι πολιτικο-ιδεολογικές δυνάμεις της αστικής τάξης της χώρας επιχειρούν να πείσουν πως τα οικονομικά και θεσμικά μέτρα για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών ανισορροπιών είναι αναγκαία και αφορούν τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού λαού: η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, το ΛΑΟΣ, τα κυρίαρχα κέντρα και μέσα επιρροής κλπ.

Σύσσωμες οι πολιτικο-ιδεολογικές δυνάμεις της αστικής τάξης της χώρας προπαγανδίζουν, με τρόπο απροκάλυπτο, πως οι προσδοκίες των μισθοσυντήρητων, της νεολαίας και του λαού, για καλύτερες και ποιοτικότερες συνθήκες ζωής μέσα στο σημερινό οικονομικο-κοινωνικό σύστημα, πρέπει να παραμείνουν προς το παρόν εγκλωβισμένες στο χρονοντούλαπο ενός αβέβαιου μέλλοντος, αφού, όπως υποστηρίζουν, μόνο με τον περιορισμό και την αναίρεση των κατακτημένων με αγώνες οικονομικών και θεσμικών δικαιωμάτων τους μπορούν ν’ αντιμετωπιστούν τα ποικιλόμορφα προβλήματα της οικονομικής κρίσης, να «ανακτηθεί η τρωθείσα αξιοπιστία και αξιοπρέπεια του έθνους» και «να σωθεί η πατρίδα».

Το εθνικό ζήτημα και η μετανάστευση

Το έθνος, η έννοια του έθνους, είναι μια μορφή συλλογικής ταυτότητας που εμπεριέχει τις κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες που την διαμόρφωσαν. Το ιστορικό παρελθόν, το παρόν και ιδίως η προοπτική του μέλλοντος υπολανθάνει συνεκτικά σε κάθε συλλογική εθνική ταυτότητα, με διαφορετικό τρόπο κάθε ιστορική εποχή και σε κάθε οικονομικο-κοινωνικό σύστημα.

Για την Εξουσία, Φ.Ένγκελς 1872

Πλήθος Σοσιαλιστών έχει εσχάτως εξαπολύσει μια συστηματική εκστρατεία ενάντια σε αυτό που αποκαλούν αρχή της εξουσίας. Επαρκεί να τους πούμε ότι κάθε πράξη είναι εξουσιαστική γι' αυτό καταδικαστέα. Αλλά αυτή η διαδικασία της κριτικής της εξουσίας έχει καταχραστεί τόσο, ώστε είναι πλέον απαραίτητο να δούμε το θέμα πιο συγκεκριμένα.

ΗΓΕΜΟΝΙΑ-ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ-ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

του Μανώλη Γρηγοριάδη

"Ψάχνω για σώμα έτοιμο, ζεστό, ζεστό ακόμα
την παγωμένη μου ν’ αφήσω την πνοή επάνω
στα κουρασμένα βλέφαρα, κρυφά• στο φρέσκο σώμα
την παγωμένη μου ν’ αφήσω την ψυχή, εντός του,
έτσι βαθιά βαθιά να κοιμηθεί, στο όνειρό του.
…………………μαρμαρωμένο το σώμ’ αυτό
Και μέσα του θενά ‘μαι απόλυτος άρχων εγώ".
(ΜΑΡΙΑ ΛΑΕΡΤΗ)

Τον 18ο αιώνα στο Παρίσι, στα σαλόνια των κυριών Λαμπέρ, Τανσέν, Ντεφφάν, Λεσπινάς, Ζεοφρέν κλπ., στις πολιτικές λέσχες, στις μυστικές εταιρείες και στα καφέ ντε Προκόπ, ντε Φουά, των Τυφλών, των Όπλων του Παλαί Ρουαγιάλ κλπ., οι φιλοσοφικές και πολιτικές αντιλήψεις του Ορθολογισμού και του Διαφωτισμού, αναβαπτισμένες από τα επιτεύγματα της επιστήμης και τις νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες, έγιναν αντικείμενο ευρύτατων συζητήσεων και διαμόρφωσαν ένα ευρύτατο ριζοσπαστικό κοινωνικό στρώμα προπαγανδιστών των ιδεών της Γαλλικής επανάστασης.

Ανταγωνισμός και ατομισμός

Η κύρια θεωρητική και πρακτική αρχή του καπιταλισμού, που ορίζει θεσμικά και ηθικά τις οικονομικές, τις κοινωνικές και τις πολιτικές σχέσεις των ατόμων, των κοινωνικών συνόλων και των τάξεων, ονομάζεται ιδεολογία του ανταγωνισμού.

Αν, σύμφωνα με την γκραμσιανή εκδοχή, στον όρο ιδεολογία δώσουμε την ανώτερη σημασία μιας κοσμοαντίληψης που χαρακτηρίζει τον τρόπο ζωής μιας κοινωνίας και ενυπάρχει στις γενικές και ειδικές συμπεριφορές της πλειοψηφίας του πληθυσμού, τότε ο ανταγωνισμός, σαν καθολική ιδεολογία του καπιταλισμού, φανερώνει την ανώτερη σημασία της κοσμοαντίληψης του αστικού ατομισμού, που επιχειρεί να δικαιώσει προπαγανδιστικά την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και την ατομική ιδιοποίηση του οικονομικού αποτελέσματος της κοινωνικοποιημένης παραγωγής από την σημερινή κυρίαρχη τάξη.

Το φάντασμα των Εξαρχείων

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα: το φάντασμα των Εξαρχείων.
Όλες οι δυνάμεις της παρηκμασμένης ελληνικής μπουρζουαζίας ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα: το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, το ΛΑΟΣ, τα κυρίαρχα κέντρα και μέσα επιρροής κλπ.

Τα Εξάρχεια, ιδίως μετά την κατάρρευση και απομυθοποίηση των ολοκληρωτικών καθεστώτων του κρατικού καπιταλισμού στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, έγιναν το πολιτιστικό Μεσολόγγι του αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό και το Κράτος.

Άκυρο στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009

Το ΑΚΕΠ σπεύδει και προτείνει στις πολιτικές δυνάμεις του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου να μην μετέχουν με συνδυασμούς στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009.

Το ΑΚΕΠ σπεύδει και προτείνει στις πολιτικές δυνάμεις του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου να μετέχουν στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009 και να καλέσουν τα μέλη τους, τους οπαδούς τους και τον λαό να ψηφίσουν ΑΚΥΡΟ.

Το ΑΚΥΡΟ είναι πολιτική θέση ενάντια στα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα, είναι πολιτική θέση ενάντια στον φιλελευθερισμό, στον κρατισμό, στην μικτή οικονομία, είναι πολιτική θέση που συμβάλλει στην αφύπνιση του λαού και στην ωρίμανση των υποκειμενικών συνθηκών για δημιουργία ενός ρωμαλέου ριζοσπαστικού πολιτικού κινήματος.

Τρομοκρατία και διανόηση

Είναι περισσότερο από βέβαιο, το Κράτος, η νομοθετική εξουσία νομοθετεί αντιδραστικούς και αντιλαϊκούς νόμους επειδή υπηρετεί τα πολιτικά συμφέροντα της άρχουσας τάξης, και όχι επειδή εξαναγκάζεται από πολιτικές οργανώσεις που έχουν επιλέξει την ατομική τρομοκρατία σαν προνομιακό μέσο πάλης ενάντια στην καπιταλιστική θηριωδία.

Απάντηση στην "Σέχτα Επαναστατών"

Οι αντιλήψεις για την κοινωνία, την ιστορία και το κίνημα που ενυπάρχουν στην προκήρυξη της «Σέχτας Επαναστατών», είναι αντιεπιστημονικές και διαπνέονται από ένα εκλεκτικιστικό συνονθύλευμα διαφόρων φιλοσοφικών ρευμάτων του σύγχρονου φιλοσοφικού ιδεαλισμού και εν γένει του μεταφυσικού τρόπου αντιμετώπισης των προβλημάτων της κοινωνίας και της ιστορίας. Για παράδειγμα, η θέση του Νέγκρι στο βιβλίο του «Πλήθος» όπου αντικαθιστά την εργατική τάξη από το «πλήθος των πολλαπλών εκμεταλλευομένων μοναδικοτήτων», είναι η άποψη που υποβόσκει στις θέσεις της «Σέχτας» για τις κοινωνικές τάξεις, την κοινωνία και τον μαρξισμό. Οι θέσεις αυτές του Νέγκρι, όπως κι άλλες ανάλογες της αστικής κοινωνιολογίας, είναι αρκετά διαδεδομένες σήμερα κι έχουν συμβάλει σημαντικά στον αποπροσανατολισμό και την παθητικοποίηση της νεολαίας και του λαού. Όποιον και να ρωτήσεις σήμερα θα σου πει : «η εργατική τάξη…ποια εργατική τάξη; Ακόμη εκεί βρίσκεσαι; Οι καιροί έχουν αλλάξει, δεν υπάρχει εργατική τάξη» κλπ.

Ο μεγάλος τρομοκράτης

«Ο δρόμος προς την κόλαση είναι σπαρμένος με τις καλύτερες προθέσεις»

Η οικονομική βία, ο βανδαλισμός και το πλιάτσικο που ασκείται, μόνιμα και παρατεταμένα, ενάντια στους μισθοσυντήρητους και το λαό, από την οικονομική ολιγαρχία, τις τράπεζες, τα καρτέλ, τα ιδιωτικά και τα κρατικά μονοπώλια, με την συνηγορία` μάλιστα της νομοθετικής, της δικαστικής και της εκτελεστικής εξουσίας, είναι η πραγματική, η καθολική, η απόλυτη τρομοκρατία που χαρακτηρίζει την σημερινή κοινωνία, την σημερινή Ελλάδα.

Από πού ν'αρχίσουμε;

Στην σημερινή πραγματικότητα, το κοινωνικό ισοδύναμο των σχέσεων παραγωγής ηγεμονεύει ιδεολογικά, πολιτικά και καθορίζει απόλυτα όχι μόνον τις ειδικές αλλά και τις γενικές συμπεριφορές του ελληνικού πληθυσμού.

Αντίθετα, το κοινωνικό ισοδύναμο των παραγωγικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλης ανωριμότητας και αδυναμίας: ούτε εκπροσωπείται με όρους ιδεολογικοπολιτικούς στο εποικοδόμημα, ούτε εκπροσωπείται ιδεολογικά στους επιμέρους αγώνες για τα προβλήματα που ανακύπτουν, ούτε εκδηλώνεται αυθόρμητα στις ατομικές και κοινωνικές σχέσεις της καθημερινότητας, της συνήθειας και του στυλ ζωής.

ΑΚΕΠ: Το πολιτικό κενό και η σημερινή συγκυρία

«Το γενικό δικαίωμα ψήφου είναι έτσι ο δείχτης της ωριμότητας της εργατικής τάξης. Περισσότερο δεν μπορεί να είναι και δεν θα είναι ποτέ μέσα στο σημερινό κράτος» (Ένγκελς).

Οι ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου 2009 κατάδηλα πιστοποίησαν πως το κυρίαρχο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι η παθητικότητα των μισθοσυντήρητων και του λαού, που ορίζεται και σαν ανωριμότητα ή σαν αδυναμία του υποκειμενικού παράγοντα. Κατάδηλα, επίσης, πιστοποίησαν ακόμη μια φορά το πολιτικό κενό εκπροσώπησης στο πολιτικό εποικοδόμημα των ιστορικών δυνάμεων της ανατροπής του καπιταλισμού, γεγονός που εντείνει επιτατικά την αναγκαιότητα εκπροσώπησής τους.

ΑΚΕΠ: Άκυρο στις Ευρωεκλογές

«Η Κόλαση παντ’ άγρυπνη σου στήθηκε τριγύρου,
αλλά δεν έχει δύναμη πάρεξ μακριά και πέρα»
Διονύσιος Σολωμός


Το ΑΚΕΠ δεν θα κατέλθει στις Ευρωεκλογές στις 7 Ιουνίου 2009 επειδή οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες δεν του επιτρέπουν να αξιοποιήσει την εκλογική διαδικασία στην κατεύθυνση του στρατηγικού σκοπού του κόμματος.

Το ΑΚΕΠ καλεί τα μέλη του, τους οπαδούς του και το λαό να μετέχουν στην ψηφοφορία για τις Ευρωεκλογές και να ψηφίσουν ΑΚΥΡΟ.

Η σιωπή των αμνών

"Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε την στάχτη."
Γ.Σεφέρης

Η οργανωμένη σε κράτος καπιταλιστική κοινωνία βυσσοδομεί ανενδοίαστα ενάντια στα κατακτημένα δικαιώματα κι ελευθερίες του κοινωνικού ανθρώπου. Μηχανεύεται προβοκάτσιες, εκφοβισμούς και συκοφαντίες, για να καταστείλει τις αυθόρμητες λαϊκές κινητοποιήσεις και να επιβάλλει στη νεολαία που αφυπνίζεται την σιωπή των αμνών.

Η κραυγή των λύκων

Η καθεστωτική κυβέρνηση της ΝΔ απροσχημάτιστα ανασχηματίστηκε, κάτω από το βάρος της λαϊκής δυσαρέσκειας και των πρόσφατων κινητοποιήσεων της νεολαίας και του λαού. Οι πλούσιοι γίνονται καθημερινά πλουσιότεροι. Οι φτωχοί γίνονται καθημερινά φτωχότεροι. Τα κοινωνικά προβλήματα, η ανεργία, η εγκληματικότητα, η διαφθορά καθημερινά μεγεθύνονται. Η υγεία, η δικαιοσύνη, η ουσιαστική εκπαίδευση είναι προνόμιο μόνο των ισχυρών. Η δημόσια διοίκηση υπηρετεί προκλητικά την πλουτοκρατία και βασανίζει σαδιστικά τον φτωχό, τον άνεργο, τον αδύνατο. Το κράτος της ολιγαρχίας του πλούτου βυσσοδομεί ανενδοίαστα ενάντια στα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του κοινωνικού ανθρώπου.

Ο αποπροσανατολισμός θα πέσει στο κενό

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Η ένοπλη επίθεση εναντίον της διμοιρίας των ΥΑΤ (Υποδιεύθυνση Αποκατάστασης Τάξης), που έγινε τα ξημερώματα της Δευτέρας στην περιοχή των Εξαρχείων κι είχε σαν αποτέλεσμα τον τραυματισμό ενός άνδρα των ΥΑΤ, του Διαμαντή Ματζούνη, ήρθε ως «μάννα εξ’ ουρανού», για να ενισχύσει τα επιχειρήματα των ιδεολόγων του αστισμού ενάντια στο ριζοσπαστικό κίνημα και τις πρόσφατες κινητοποιήσεις της νεολαίας και του λαού.

ΑΚΕΠ: Ολοκαύτωμα στην Παλαιστίνη

Οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση συμπράττουν με το Ισραήλ στο νέο ολοκαύτωμα σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού.

Οι Γολιάθ του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, εγκλωβισμένοι στην βαθιά οικονομική κρίση, γίνονται καθημερινά περισσότερο επικίνδυνοι και απροκάλυπτα απάνθρωποι.

ΑΣ ΤΡΕΜΟΥΝ ΟΙ ΑΣΤΟΙ

Η αντίληψη των ιδεολόγων του αστισμού, να αντιμετωπίζουν τον ριζοσπαστισμό στην κοινωνική και πολιτική ζωή σαν αποκλίνουσα και παραβατική συμπεριφορά, είναι ο πραγματικός ένοχος της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Η μαζική συμμετοχή της νεολαίας και του λαού στις εκδηλώσεις θυμού και οργής ενάντια στις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της συντήρησης, της εκμετάλλευσης, της καταστολής και της καταπίεσης, που έγιναν με αφορμή την δολοφονία του νεαρού μαθητή, έχει ξεκάθαρα ταξικό κοινωνικό περιεχόμενο. 

ΑΚΕΠ: Η δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου είναι πολιτική

Σήμερα, οι δολοφόνοι του αστικού κράτους εκτέλεσαν εν ψυχρώ και για παραδειγματισμό τον σύντροφο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.

Η δολοφονία είναι πολιτική. Προετοιμάστηκε από τους ιδεολόγους του αστισμού, από την μεταμοντέρνα δημοσιογραφία και από τις κατευθύνσεις και τις εντολές της εκτελεστικής εξουσίας.

Η απάντηση του ριζοσπαστικού κινήματος, και κάθε προοδευτικού ανθρώπου, πρέπει να είναι άμεση και μαζική.

"ΗΧΗΣΤΕ ΟΙ ΣΑΛΠΙΓΓΕΣ, ΟΙ ΦΟΒΕΡΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΞΕΔΙΠΛΩΘΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ"

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ, ΚΥΡΙΑΚΗ 7/12/08 στις 13.00

Απόφαση του ΕΓ της ΚΕ του ΑΚΕΠ, 7/12/08

Βατοπέδιο ή Βατοπαίδιο και το αυγό του φιδιού

Στην ραδιοφωνική εκπομπή του ΣΚΑΪ «Ανεμολόγιο» με θέμα την «υπόθεση Βατοπαιδίου», ένας ακροατής εξέφρασε τηλεφωνικά μια ενδιαφέρουσα μεθοδολογική αντίληψη για την προσέγγιση των γεγονότων που απασχολούν τελευταία την επικαιρότητα. Οι αξιολογικές κρίσεις που έκανε για το τί είναι «είδηση», τί είναι «αλήθεια» και τί είναι «προπαγάνδα» έχουν, περίπου, ως εξής:

α) είδηση είναι να λες οτι «η Εκκλησία επένδυσε στο Χρηματιστήριο, στην μετοχή της Εθνικής Τράπεζας, στην τιμή των 11ευρώ, το α ή β ποσό, κλπ».

β) αλήθεια είναι να παρουσιάζεις «τις πηγές των χρημάτων, της Εκκλησίας, που επενδύθηκαν στο Χρηματιστήριο, να συμφωνείς ή να διαφωνείς με τον τρόπο που αποκτήθηκαν τα χρήματα αυτά, κλπ».

γ) προπαγάνδα είναι να χρησιμοποιείς την είδηση και την αλήθεια «για να εξυπηρετήσεις αλλότριους σκοπούς, με μεγαλύτερη ηθική απαξία απ’ αυτήν που προσδίδεις σ’ αυτές καθ’ εαυτές τις ενέργειες της Εκκλησίας, ή άλλων παραγόντων του δημόσιου βίου, κλπ».

Ακολουθούμε, λοιπόν, κι εμείς την ίδια μεθοδολογική προσέγγιση με αυτήν του ακροατή του ΣΚΑΪ, για να εκθέσουμε τις σκέψεις μας πάνω στα επίκαιρα γεγονότα της Μονής Βατοπαιδίου.

ΑΚΕΠ: ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Το Αυτοδύναμο Κίνημα Επαναστατικής Πολιτικής (γνωστότερο ως ΑΚΕΠ) είναι ένα ελληνικό ριζοσπαστικό εξωκοινοβουλευτικό πολιτικό κόμμα. Αποδέχεται το διαλεκτικό και ιστορικό υλισμό, τον ηθικό ιδεαλισμό και τον πολιτικό δημοκρατισμό. Έχει συλλογική ηγεσία με πρόεδρο τον Αντώνη Π. Χάλαρη και γενικό γραμματέα τον Εμμανουήλ Γ. Γρηγοριάδη. Είναι επίσημο πολιτικό κόμμα αναγνωρισμένο από τον Άρειο Πάγο και τη βουλή των Ελλήνων. Το ΑΚΕΠ ταυτίζεται πολιτικά, οργανωτικά, ιδεολογικά με την ΑΚΕΠ (Αυτοδύναμη Κίνηση Εργατικής Πολιτικής) που είναι προσωνυμία του επίσημου τίτλου του κόμματος.

Ιστορικό

Το ΑΚΕΠ (Αυτοδύναμο Κίνημα Επαναστατικής Πολιτικής) ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του νυν προέδρου του, Αντώνη Π. Χάλαρη, από πρώην μέλη και στελέχη κομμάτων της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και από ανένταχτους του προοδευτικού και δημοκρατικού πολιτικού χώρου. Θεμελίωσε την αναγκαιότητα της ίδρυσής του βασιζόμενο στις εξής δύο υποκειμενικές αντιλήψεις - επιχειρήματα των ιδρυτικών μελών του:

1. Στην υποκειμενική αντίληψη ότι η Σοβιετική Ένωση και οι χώρες του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, ήταν χώρες καπιταλιστικές με καπιταλιστικά ολοκληρωτικά καθεστώτα και κρατικοκαπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής επειδή στις χώρες αυτές δεν είχε καταργηθεί ούτε υπήρχε προοπτική να καταργηθεί το σύστημα της μισθωτής εργασίας.

2. Στην υποκειμενική αντίληψη ότι τα ελληνικά αριστερά κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά πολιτικά κόμματα, και αυτά που υποστήριζαν την Σοβιετική Ένωση και το Κ.Κ.Σ.Ε., και αυτά που ασκούσαν κριτική ή πολεμική στα καθεστώτα του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, δεν αντιπροσώπευαν πολιτικά στην ελληνική κοινωνία την διαλεκτική κοσμοθεωρία των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Γκράμσι και τα συμφέροντα των κοινωνικών τάξεων που η κοσμοθεωρία αυτή υπηρετεί, επειδή δεν έθεταν στα προγράμματά τους ή στο καταστατικό τους το αίτημα προοπτικής της κατάργησης του συστήματος της μισθωτής εργασίας.

Η ίδρυση του ΑΚΕΠ ολοκληρώθηκε ουσιαστικά με την ολοκλήρωση του πολιτικού προγράμματος και του καταστατικού του που εγκρίθηκε από την πλειοψηφία των μελών και των στελεχών του κόμματος σε καθολική μυστική ψηφοφορία. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην κεντρική πολιτική σκηνή στις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις της περιόδου 1989-1990, κάνοντας χρήση του κοσμοθεωρητικού περιεχομένου της προσωνυμίας του κόμματος, με τα συνθήματα: «Οι εργάτες θέλουν ψωμί και τριαντάφυλλα» και «Κάτω το σύστημα της μισθωτής εργασίας».

Ιδεολογικός προσανατολισμός

Το ΑΚΕΠ αυτοπροσδιορίζεται ως ριζοσπαστικό δημοκρατικό και επαναστατικό πολιτικό κόμμα, εμπνεόμενο από τα ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας, της λαϊκής κυριαρχίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ειρήνης και της φιλίας των λαών. Όπως το ίδιο υποστηρίζει, έχει σαν όραμα και στόχο προοπτικής τη δημιουργία των υποκειμενικών προϋποθέσεων για μία ευημερούσα και δημοκρατική κοινωνία στην οποία θα ηγεμονεύει ο πολιτικός οικονομικός δημοκρατισμός και η γενικευμένη αυτοδιάθεση θα είναι αρχή αναγκαία, καθολική και απαραβίαστη.

Πολιτικός - Οικονομικός Δημοκρατισμός

Το ΑΚΕΠ ονομάζει πολιτικό-οικονομικό δημοκρατισμό την πολιτική θεωρία που ενοποιεί, εμμεσοποιεί και εκδηλώνει τις αρχές της άμεσης οικονομικής και πολιτικής δημοκρατίας και την νομοτέλεια «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, από τον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του».

Γενικευμένη αυτοδιάθεση

Το ΑΚΕΠ ονομάζει γενικευμένη αυτοδιάθεση το πολιτικό αίτημα να είναι ο κάθε κοινωνικός άνθρωπος ελευθερόφρων, αυτοπροαίρετος, αυτεπίτακτος και αυτεξούσιος, να απολαμβάνει χωρίς όρους και προϋποθέσεις τα πολιτικοθεσμικά και οικονομικοκοινωνικά μέσα που τον καθιστούν ικανό να μετέχει στον ιστορικά κατακτημένο βαθμό ελευθερίας και στην πολιτισμική ακεραιότητα της ιστορικής ολότητας.

Ο Μπάρακ Ομπάμα και η μύτη της Κλεοπάτρας

Η βαθιά οικονομική κρίση ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, ξεθώριασε το «αμερικάνικο όνειρο» και υπονόμευσε την ηγεμονία των ΗΠΑ στον καπιταλιστικό κόσμο.

Οι ιθύνουσες τάξεις των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών-κρατών αντιμετωπίζουν, με σκεπτικισμό και φόβο, την αποσταθεροποίηση του παγιωμένου μεταπολεμικά παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και το ενδεχόμενο να περιέλθουν οι οικονομίες τους στην εφιαλτική φάση της παγίδας ρευστότητας .

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ

Στρατηγικός σκοπός του ΑΚΕΠ είναι η δημιουργία των υποκειμενικών προϋποθέσεων για την σύσταση του επαναστατικού κόμματος.

Το επαναστατικό κόμμα υποστατώνει στο πολιτικό εποικοδόμημα το αίτημα της κατάργησης του συστήματος της μισθωτής εργασίας και το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης.

Το επαναστατικό κόμμα είναι η ενότητα, ο πολιτικός συντονισμός των δυνάμεων που μπορούν και από την κοινωνική τους θέση οφείλουν να καταστήσουν τις ιδέες της επανάστασης υλική δύναμη.

Το επαναστατικό κόμμα είναι η αναγκαία συνθήκη για την διαμόρφωση ενός κινήματος εξουσίας ικανού να καταργήσει το οικονομικοκοινωνικό σύστημα που θεμελιώνεται στην μισθωτή εργασία και στην εκμετάλλευση του εμπορεύματος εργατική δύναμη.

Το ΑΚΕΠ πιστεύει πως στις μετακαπιταλιστικές κοινωνίες θα απουσιάζει η εργατική τάξη, θα ηγεμονεύει ο πολιτικός-οικονομικός δημοκρατισμός και η γενικευμένη αυτοδιάθεση θα είναι αρχή καθολική και απαραβίαστη.

Πολιτικός-οικονομικός δημοκρατισμός ονομάζεται η πολιτική θεωρία που ενοποιεί, εμμεσοποιεί και εκδηλώνει τις αρχές της άμεσης οικονομικής και πολιτικής δημοκρατίας και την νομοτέλεια "στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, από τον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του".

Γενικευμένη αυτοδιάθεση ονομάζεται το πολιτικό αίτημα να είναι ο κάθε κοινωνικός άνθρωπος ελευθερόφρων, αυτοπροαίρετος, αυτεπίτακτος και αυτεξούσιος, να απολαμβάνει χωρίς όρους και προϋποθέσεις τα πολιτικοθεσμικά και οικονομικοκοινωνικά μέσα που τον καθιστούν ικανό να μετέχει στον ιστορικά κατακτημένο βαθμό ελευθερίας και στην πολιτισμική ακεραιότητα της ιστορικής ολότητας.

Στον καιρό μας, το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης νοηματοδοτεί και ορίζει την έννοια της κοινωνικής ελευθερίας και εκδηλώνει τους συνυφασμένους με την κοινωνική φύση του ανθρώπου πόθο και βούληση για ελευθερία στο σκοπό και τους στόχους της επανάστασης.

Το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης αφορά όλες τις κοινωνικές τάξεις, αφού όλες διέπονται από τους καθολικούς καταναγκασμούς του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Πρωτίστως, όμως, αφορά τις μη εκμεταλλεύτριες τάξεις και ιδίως την εργατική.

Στους προηγούμενους αιώνες οι κοινωνικές συνθήκες έθεσαν για λύση τα αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της αστικής αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, των ανθρώπινων και ατομικών δικαιωμάτων κι ελευθεριών και ενέπνευσαν τους αγώνες ενάντια στην απολυταρχία, τον δεσποτισμό και την φεουδαρχία. Σήμερα, η οικουμενικότητα της παρακμής του καπιταλιστικού οικονομικοκοινωνικού συστήματος αποκαλύπτει τα όρια, τις ελλείψεις και τις ανεπάρκειες των αιτημάτων και των κατακτήσεων των προηγούμενων αιώνων και καθιστά το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης αίτημα οικουμενικό και ιστορικά αναγκαίο.

Το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης δεν είναι πρωταρχικά εκτατικό αλλά πρωταρχικά εντατικό. Δεν ευαγγελίζεται την αυτοδιάθεση της κάθε ενικότητας μέσα από την κατάφαση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, ούτε μέσα από την δεξιόστροφη ή αριστερόστροφη μεταρρύθμιση του εποικοδομήματος που τις υπηρετεί, αλλά μέσα από την άρνηση και την διαλεκτική υπέρβασή τους.

Το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης, σαν απείκασμα του μελλοντικού, σαν σχέδιο και σαν σκοπός, είναι η ετερότητα που πλοηγεί την ροϊκότητα του κοινωνικού Είναι, από το παρόν Είναι: «το βασίλειο της ανάγκης», στο αναγκαίο Άλλο: «το βασίλειο της ελευθερίας».

Το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης, σε μορφή διαλεκτικής άρνησης, εμμεσοποιεί στο πεδίο της υποκειμενικότητας την αντίθεση-αντίφαση του δϊιστορικού νόμου της αναγκαίας αντιστοιχίας των παραγωγικών δυνάμεων προς τις σχέσεις παραγωγής και εγκαλεί, με την σύσταση του επαναστατικού κόμματος, τις μη εκμεταλλεύτριες τάξεις και κυρίως την εργατική σε συλλογικό υποκείμενο κοινωνικής απελευθέρωσης.

Η εργατική τάξη, οι μισθοσυντήρητοι, το πολυπληθέστερο τμήμα του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, οι σημαντικότερες παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, ο φορέας του εμπορεύματος εργατική δύναμη, η προσδιοριστικότητα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, η άρνηση του κεφαλαιοκρατικού οικονομικοκοινωνικού συστήματος, είναι η μόνη στην ιστορία της ανθρωπότητας μη εκμεταλλεύτρια τάξη που έχει την ιστορική δυνατότητα και την κοινωνική ικανότητα να είναι φορέας νέων, ανώτερων ποιοτικά, σχέσεων παραγωγής.

Η εργατική τάξη είναι –αναμφισβήτητα- η ηγέτιδα τάξη της επανάστασης, αφού με την κατάργησή της αφανίζονται οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής και καταργείται ιστορικά το κεφαλαιοκρατικό οικονομικοκοινωνικό σύστημα.

Το ιστορικό αίτημα έχει ήδη τεθεί: Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Γκράμσι. Οι διαδικασίες για την ωρίμανση των συνθηκών της επίλυσης των προβλημάτων της ιστορικής περιόδου που διανύουμε έχουν ήδη αρχίσει.

Η Παρισινή κομμούνα, η Οκτωβριανή επανάσταση και ο Μάης του '68 είναι οι ιστορικοί φάροι που, μέσα από το ανθισμένο μονοπάτι των εμπειριών και των ιδεών τους, θα οδηγήσουν τους μισθοσυντήρητους και τους λαούς στον δρόμο της επανάστασης.

Σήμερα, η πραγματικότητα απέδειξε για μια ακόμη φορά πως ο καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός είναι κολοσσός με πήλινα πόδια.

Σήμερα, μετά την παταγώδη αποτυχία των μοντέλων του κρατισμού στις χώρες του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», μετά την παταγώδη αποτυχία των μοντέλων της μικτής οικονομίας και της σοσιαλδημοκρατίας, ήρθε να προστεθεί και η παταγώδης αποτυχία του φιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης.

Σήμερα, όπως αναφέρουν οι πάντα επίκαιροι Μαρξ-Ένγκελς στο μνημειώδες έργο τους, το «Μανιφέστο», οι καπιταλιστές και οι πολιτικο-ιδεολογικοί τους εκπρόσωποι μοιάζουν με μάγους που έχουν καλέσει δυνάμεις τις οποίες δεν μπορούν να ελέγξουν.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι πρωτοβουλίες για την σύσταση του επαναστατικού κόμματος αποτελούν ορατή κοινωνική και ιστορική ανάγκη.

Η παραπάνω θέση έχει διαμορφωθεί από την Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΠ μετά από εισήγηση-πρόταση του Αντώνη Χάλαρη, για να συμπεριλάβει στις πάγιες θέσεις του ΑΚΕΠ τις εξελίξεις από την γενική κρίση του καπιταλιστικού οικονομικοκοινωνικού συστήματος.

Το ΑΚΕΠ γνωρίζει πως οι οργανωμένες δυνάμεις του δεν έχουν τα ποσοτικά και ιδίως τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που απαιτούνται για να ασκηθούν τα καθήκοντα του επαναστατικού κόμματος.

Το ΑΚΕΠ γνωρίζει πως το επαναστατικό κόμμα δεν θα προκύψει απλά από την γραμμική ποσοτική και ποιοτική ανάπτυξη των δυνάμεών του, αλλά από την πολύπλευρη συμμετοχή και τις πρωτοβουλίες των πολιτικών δυνάμεων του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου.

***

Σχόλιο 1:

(του Αντ. Π. Χάλαρη)

Το επαναστατικό κόμμα, επειδή υποστατώνει στο πεδίο της υποκειμενικότητας, στο πολιτικό εποικοδόμημα, την φυσικο-ιστορική αρνητικότητα των παραγωγικών δυνάμεων προς τις παρηκμασμένες σήμερα σχέσεις παραγωγής, μορφοποιεί την χωρικότητα του ιστορικού κενού και αποκτά τις ιδιότητες και τον τροπισμό του. Το ιστορικό κενό, προκαλώντας ανατάραξη της αυτοδύναμης φυσικο-ιστορικής κίνησης, ελκύει και αφανίζει δομικά το Παρόν, δημιουργεί το νέο και πληρούται. 

Το επαναστατικό κόμμα, επειδή εμφανίζει την αντανάκλαση της αντικειμενικής δυνατότητας να είναι το αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης, από μια χωρίς κοινωνική χωρικότητα πολιτικο-ιδεολογική ύπαρξη, υποστατή κοινωνική και ιστορική πραγματικότητα, είναι το ιστορικό μέσον που εκδηλώνει την ουσία του σκοπού της κατάργησης του συστήματος της μισθωτής εργασίας. Η ουσία αυτού του σκοπού είναι η προσδιοριστικότητα-άρνηση-έλξη που ενέχει δυνάμει το διαλεκτικό μέτρο και τη θεμελιώδη σχέση της μετακαπιταλιστικής αταξικής κοινωνίας· είναι η δύναμη που ωθεί τον σκοπό στα όριά του, στην ολοκλήρωσή του, στην υπέρβασή του· είναι η δύναμη που ωθεί τη σημερινή κοινωνία να περάσει «από το βασίλειο της ανάγκης, στο βασίλειο της ελευθερίας». Το «βασίλειο της ελευθερίας» είναι η αταξική μη-κρατική κοινωνία στην οποία ηγεμονεύει ο πολιτικός-οικονομικός δημοκρατισμός και η γενικευμένη αυτοδιάθεση αποτελεί κανόνα καθολικό.

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, χωρίς ύπαρξη επαναστατικού κόμματος η επανάσταση είναι ανέφικτη.

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, η ένταξη στο επαναστατικό κόμμα και, οπωσδήποτε, η σύμπραξη στις πρωτοβουλίες σύστασής του είναι η θεληματική πράξη που μεταμορφώνει το κάθε συγκεκριμένο ατομικό υποκείμενο σε ιστορική προσωπικότητα, που μετουσιώνει το κάθε εξατομικευμένο υποκειμενικό βίωμα εναντιότητας στη σημερινή κοινωνία, σε εξατομικευμένο υποκειμενικό βίωμα της συνείδησης που ανακλά το Είναι και διαμορφώνει το Γίγνεσθαι.

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, η στάση απέναντι στο επαναστατικό κόμμα ή στις πρωτοβουλίες σύστασής του διερμηνεύει, αξιολογεί και κατατάσσει ιστορικά κάθε άτομο, κάθε κοινωνική και πολιτική δύναμη.

Σχόλιο 2:

(του Αντ. Π. Χάλαρη)

 

Στον καιρό μας η ευτυχία, η αξιοπρέπεια, η ελευθερία βρίσκονται μόνο στον δρόμο της επανάστασης.
Σε εποχές που οι παραγωγικές σχέσεις έχουν παρακμάσει κι έχουν γίνει δεσμά στις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, η σήψη είναι καθολική.
Σε τέτοιες εποχές ακόμη και η ευμάρεια των κρατούντων δεν γίνεται ευημερία αλλά άχθος δυστυχίας, εκφυλισμός και εξαχρείωση.

Αν η ελευθερία νοείται σαν λαχτάρα της ανθρώπινης υποκειμενικότητας να υπερβεί πρακτικά τους καταναγκασμούς των υπερκείμενων νόμων και νομοτελειών της πραγματικότητας…, σαν δράση ενάντια σε κάθε αρχή, εξουσία, κοινωνικο-οικονομική δύναμη ή δομή που αντιπροσωπεύει την εκμετάλλευση, την καταστολή και την καταπίεση…, σαν υποκειμενική ικανότητα του ανθρώπου για εξουσία πάνω στην εξωτερική φύση, τις κοινωνικές νομοτέλειες και τον εαυτό του…, σαν θρίαμβος της υποκειμενικής βούλησης και δράσης να θέτει, να σχεδιάζει και να κατακτά στόχους που δεν αντιφάσκουν προς την αναγκαιότητα αλλά την εμπεριέχουν και την ξεπερνούν… τότε ο ακοίμητος πόθος του ανθρώπου για ελευθερία, αξιοπρέπεια, ευημερία, μορφοποιημένος στο αίτημα της γενικευμένης αυτοδιάθεσης, συνιστά το κατηγόρημα της επανάστασης, το κίνητρο κάθε αληθινού επαναστάτη. 

Η επανάσταση, η επαναστατική δράση σαν γεγονός που εξαντικειμενικοποιεί και υποστασιάζει πρακτικά την έννοια της κοινωνικής ελευθερίας, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας μονοσήμαντης αιτιοκρατικής νομοτέλειας, ούτε κάποιας βολονταριστικής και υποκειμενικής ικανότητας, αλλά απόρροια μιας καθολικής αλληλεξάρτησης των αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών του κοινωνικού γίγνεσθαι που έρχεται να δημιουργήσει νέες, ανώτερες μορφές οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής ελευθερίας.

Η χαρά του αισθήματος της ελευθερίας και η ευτυχία του να μετέχει κανείς σε μια δράση με υπερατομική λειτουργικότητα και κοινωνική αποτελεσματικότητα, εντάσσει τις κοινωνικές και πολιτικές πρωτοπορίες, τους εκλεκτούς της αιώνιας κίνησης, στην πολιτική περιοχή του κύρους των ιδεών της επανάστασης και οδηγεί σε ενότητα τις δυνάμεις της ελευθερίας και στη σύσταση του επαναστατικού κόμματος.

 

Σύμφωνα με το μαρξισμό, επικεφαλής του αγώνα για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης μπορεί να μπει μόνο το πολιτικό της κόμμα, το οποίο διεξάγει τον υποκειμενικό, τον συνειδητό αγώνα της τάξης. Η ύπαρξη του κόμματος της εργατικής τάξης την αναιρεί ως τάξη "καθ' εαυτό", καθιστώντας την τάξη "δι' εαυτόν".

 

Το πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης σαν υποκειμενική έκφραση της συνείδησης της τάξης αναιρεί το "καθ' εαυτό" της τάξης όταν υπερβαίνει τη συνείδηση της κοινωνίας, την εκπορευόμενη και αντιστοιχούσα στην υλική δομή της και όταν εκφράζει τη μετάβαση από το δυνατόν της άρνησης των σχέσεων παραγωγής στο ικανόν αυτής της άρνησης. Είναι δηλαδή, το κόμμα, η αντανάκλαση στο πεδίο της πολιτικής, της αντίφασης του νόμου της αναγκαίας αντιστοιχίας, η συνειδητή καθοδήγηση της ολοκλήρωσης του προτσές της φυσικοϊστορικής σύγκρουσης, είναι η πρώτη στιγμή της πρώτης άρνησης του συστήματος της μισθωτής εργασίας, η καθαρή αρνητικότητά του, η προϋπόθεση για την αταξική κοινωνία, το καθαρό "δι' εαυτόν" ("άρνηση της άρνησης"). 'Ετσι, η κοινωνική και πολιτική συνείδηση και οι φορείς τους, άτομα, ομάδες κλπ., που θέλουν την κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας και την αταξική κοινωνία, οδηγούνται κατ' ανάγκην στην κομματικότητα που είναι η ιστορικά προσδιορισμένη και ανώτερα οργανωμένη ταξικότητα, οδηγούνται κατ' ανάγκην στη συγκρότηση της εργατικής τάξης, των μισθοσυντήρητων του χεριού και του πνεύματος σε ξεχωριστό πολιτικό κόμμα.

Συγκεκριμένα, ο Καρλ Μαρξ επάνω στο ζήτημα αυτό αναφέρει: "Στον αγώνα του ενάντια στην ενωμένη δύναμη των κατεχουσών τάξεων, το προλεταριάτο μπορεί  να δράσει σαν τάξη, μόνο αν συγκροτηθεί σαν ξεχωριστό κόμμα που θα στέκει αντιμέτωπο σ' όλα τα παλιά κόμματα που σχημάτισαν οι κατέχουσες τάξεις. Η συνένωση αυτή του προλεταριάτου σε πολιτικό κόμμα είναι απαραίτητη για να εξασφαλιστεί ο θρίαμβος της κοινωνικής επανάστασης και του τελικού σκοπού της κατάργησης των τάξεων".

 

Σχόλιο 3:

(του Αντ. Π. Χάλαρη)

 

Στο επαναστατικό κόμμα, η οργανωτική αρχή του πολιτικού δημοκρατισμού ταυτίζεται με την οργανωτική αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού.

 

Στο επαναστατικό κόμμα, η οργανωτική αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού αν δεν λειτουργεί σύμφωνα με τον ορισμό του πολιτικού δημοκρατισμού μεταλλάσσεται σε γραφειοκρατικό συγκεντρωτισμό.

 

Στον πολιτικό δημοκρατισμό, η έννοια της ατομικότητας σαν ειδικό, που προσωποποιεί συγκεκριμένες κοινωνικές σχέσεις, υπερβαίνει το ατομικό σαν ιδιόμορφο μέσα στην σχέση του ατομικού με το γενικό, δηλαδή σαν μερικό, αλλά και σαν όλο, εμπλουτισμένο από την ετεροκαθοριζόμενη διαλεκτική σχέση ειδικού – μερικού – γενικού. Η επιβολή του ατομικού ως ιδιόμορφου στο μερικό ή στην ολότητα είναι γραφειοκρατία, είναι παραγοντισμός, είναι αρχηγισμός και καισαρισμός, ακόμα και στην περίπτωση που το ατομικό είναι προοδευτικό, επαναστατικό και εκφράζει ευρύτερα συμφέροντα ιστορικοπολιτικής τάξης. 

 

Σε επαναστατικά κόμματα που λειτουργούν με την αρχή του πολιτικού δημοκρατισμού, όταν υπάρχει αντίθεση ανάμεσα στην μορφή της κομματικής λειτουργίας του πολιτικού δημοκρατισμού και στο πολιτικό περιεχόμενο της δραστηριότητάς τους, αλλοτριώνεται η ηγεμονία των ιδεών του κόμματος στο άθροισμα των ατομικών θελήσεων της ηγετικής ομάδας και η καταγραφή των εμπειριών του κόμματος, η πολλαπλότητα της πραγματικότητας αποκόπτεται από την ιστορική κίνηση και την οργανική σχέση της με την προσδιοριστικότητα του πολιτικού περιεχομένου της δραστηριότητάς του. Εδώ, η ηγετική ομάδα ως μερικό, δεν ορίζεται από το σκοπό που συνέχει το κόμμα αλλά από την ουσία της υλικής δομής του σημερινού εκμεταλλευτικού κοινωνικού συστήματος και προσωποποιεί την αλλοτριωμένη μορφή κομματικής λειτουργίας που ονομάζεται γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός. Ο γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι το διάμεσο της ανατροπής του διαλεκτικού μέτρου που ορίζει τη φυσιογνωμία του επαναστατικού κόμματος, είναι το αποκρυστάλλωμα της αντανάκλασης των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και των ιδεών του συστήματος της μισθωτής εργασίας μέσα στο επαναστατικό κόμμα. Σε χώρες που έχουν ωριμάσει οι αντικειμενικοί όροι της ανατροπής του συστήματος της μισθωτής εργασίας, η απειλή της αλλοτρίωσης της φυσιογνωμίας του επαναστατικού κόμματος απομακρύνεται όταν οι καταστατικές σχέσεις που ρυθμίζουν τη δραστηριότητά του ανακλούν, εξωτερικεύουν, και δίνουν υποκειμενική όψη στην ουσία της αυτοδύναμης φυσικο-ιστορικής κίνησης. Η υποκειμενική αυτή όψη υποστασιοποιείται με ρητές καταστατικές διατάξεις που ανισχυροποιούν τελεσίδικα την απόφαση οποιουδήποτε οργάνου του κόμματος έρχεται σε αντίθεση με τον ιστορικό τρόπο συγκρότησης και συνοχής του, ακόμα και όταν οι αποφάσεις αυτές έχουν ληφθεί χωρίς παράβαση της μορφής της αρχής του πολιτικού δημοκρατισμού.

Στον πολιτικό δημοκρατισμό, οι έννοιες της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας συνυπάρχουν σε αδιαχώριστη ενότητα χωρίς να αντιφάσκουν, διότι δεν είναι έννοιες ανταγωνιστικές και αλληλοαναιρούμενες. Δημοκρατία χωρίς την υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία και χωρίς κυριαρχική, ηγεμονική ενότητα πλειοψηφίας-μειοψηφίας πάνω στην γενική, συνεκτική πολιτική, που τις υπερβαίνει σαν διακρίσεις και τις αντιμετωπίζει σαν ολότητα, δεν μπορεί να υπάρχει. Το κόμμα αποτελείται από πολλές οργανώσεις οι οποίες συγκροτούν ένα ενιαίο σύνολο. Η κάθε επιμέρους οργάνωση αποτελεί μέρος σε σχέση με το κόμμα. Η υποταγή των κατωτέρων οργάνων στα ανώτερα όργανα είναι διαλεκτικά η υποταγή του μέρους στο όλο. Χωρίς την εφαρμογή αυτής της αρχής, το κόμμα αποτελεί μονάχα ένα άθροισμα θελήσεων ενάντια στη γενική κατεύθυνση, και δεν μπορεί να υπάρχει γενική κατεύθυνση και καθοδήγηση αν δεν υπάρχει ενιαίο κέντρο καθοδήγησης, η μετατροπή δηλαδή του κύρους των ιδεών και της θέλησης των μελών σε κύρος του ενιαίου κέντρου καθοδήγησης. Το ενιαίο κέντρο καθοδήγησης (η Κεντρική Επιτροπή) δεν εκφράζει συμβατικά το άθροισμα των θελήσεων των μελών που το απαρτίζουν, αλλά εκφράζει την ηγεμονία των ιδεών και τη θέληση των μελών μέσα στο κόμμα. Εκλέγεται και καθοδηγείται από το ανώτερο όργανο του κόμματος, που είναι το Συνέδριο, όπου και λογοδοτεί. Η συγκεντροποίηση της καθοδήγησης του κόμματος προϋποθέτει ταυτόχρονα και την αποκέντρωση μέσα στο κόμμα στο ζήτημα της ευθύνης απέναντι σε αυτό το κέντρο και στο ζήτημα της ενημέρωσής του για όλες τις επιμέρους οργανώσεις του κόμματος.

 

Το κοινό της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας πρέπει να είναι η κοσμοθεωρία της εργατικής τάξης, οι στρατηγικοί και τελικοί στόχοι της. Οι διαφορές, όταν αυτές υπάρχουν, πρέπει να ανάγονται μόνο στις κατευθύνσεις για το πώς θα επιτευχθούν καλύτερα οι στόχοι της εργατικής τάξης. Η μειοψηφία είναι ασυμβίβαστο να υπάρχει μέσα στο κόμμα όταν πιστεύει σε διαφορετική κοσμοθεωρία και προτείνει στόχους ξένους προς τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Συνεπώς, η υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία αφορά την ενότητα δράσης για τους κοινούς στόχους της εργατικής τάξης και δεν έχει καμμιά σχέση με την καταπίεσή της από την πλειοψηφία. Η πάλη των αποχρώσεων μέσα στο κόμμα είναι αναπόφευκτα αναγκαία όσο δεν οδηγεί στην αναρχία και στη διάσπαση, όσο διεξάγεται πειθαρχημένα και δημοκρατικά στα πλαίσια που έχουν εγκριθεί από όλους μαζί τους συντρόφους και τα μέλη του κόμματος. Η πράξη και η δράση θα επιβεβαιώνει ή όχι τη σωστή κατεύθυνση και τις τυχόν ελλείψεις της.

 

Τέλος, η θεσμική λειτουργία ενός επαναστατικού κόμματος οφείλει να είναι όμοια ("κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν") με τις θεσμικές αρχές του πολιτεύματος της κοινωνίας που οραματίζεται.

Σχόλιο 4:

(του Αντ. Π. Χάλαρη)

Με την κατάρρευση των καθεστώτων του λεγόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού", οι ιδεολογικοί και πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης σ' όλο τον κόσμο κορύφωσαν τις επιθέσεις τους ενάντια στον επιστημονικό σοσιαλισμό, αναπόσπαστο τμήμα του οποίου είναι οι αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του κόμματος της εργατικής τάξης.

Η συκοφαντική εκστρατεία της αστικής τάξης σ' όλο τον κόσμο, να πείσει πως η αποτυχία των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης είναι η έμπρακτη αποτυχία του επιστημονικού σοσιαλισμού, της εργατικής τάξης και του κόμματός της, έχει πάρει διαστάσεις που όμοιά της δεν γνώρισε ποτέ ο κόσμος.

Η βαθειά ανησυχία τους από την ανάμνηση της Παρισινής Κομμούνας και της Οκτωβριανής Επανάστασης, που αποδεικνύουν την ιστορική δυνατότητα της κατάληψης της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και την οικοδόμηση της αταξικής κοινωνίας, δεν μπορεί να συγκαλυφθεί ούτε από χίλιους Φουκουγιάμα μαζί, όσο κι αν επαγγέλλονται το "τέλος της ανθρώπινης ιστορίας".

Μπορεί, ακόμα και ο μεγαλύτερος ταχυδακτυλουργός του κόσμου, να πείσει τους εργαζόμενους  του χεριού και του πνεύματος στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ότι δεν ήταν μισθωτοί εργάτες και ότι δεν πληρώνονταν με μισθό, χρονομίσθιο ή με το κομμάτι;

Μπορεί, κάποιος μαρξιστής, που δεν είναι απατεώνας, να ισχυριστεί πως μια χώρα είναι σοσιαλιστική, όταν το σύστημα της μισθωτής εργασίας και η μισθωτή εργασία είναι καθεστώς, αφού, κατά τον μαρξισμό, μια χώρα γίνεται σοσιαλιστική μόνο όταν έχει καταργηθεί το σύστημα της μισθωτής εργασίας, το εμπόρευμα εργατική δύναμη, ο μισθωτός εργάτης και η αμοιβή γίνεται όχι με τη σχέση μισθού, αλλά με τη σχέση της νομοτέλειας του σοσιαλισμού: "από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με την ποιότητα και την ποσότητα της προσφοράς του";

Μπορεί άραγε η δημαγωγία να πείσει τον συνεπή μαρξιστή πως αυτό που κατέρρευσε στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης είχε, έστω και ελάχιστη, σχέση με τον πραγματοποιημένο μαρξισμό και τους στόχους της Οκτωβριανής Επανάστασης;

Τί αποδεικνύει άραγε η ιστορική αλήθεια της κατάρρευσης των καθεστώτων των χωρών του ονομαζόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού", αν δεν αποδεικνύει πως όσο κι αν ονομάστηκαν "σοσιαλιστικές" οι χώρες αυτές, εκείνο που απέτυχε ήταν το σύστημα της μισθωτής εργασίας, ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής;

Όσο κι αν οι ιδεολογικοί και πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης όλου του κόσμου ονομάζουν τα καθεστώτα που κατέρρευσαν στην Ανατολική Ευρώπη υλοποιημένο "επιστημονικό σοσιαλισμό" για να ευνουχίσουν την εργατική τάξη από την επαναστατική κοσμοθεωρία της, αυτό που κατορθώνουν είναι να κάνουν την εργατική τάξη και τους συνεπείς μαρξιστές σ' όλο τον κόσμο να ενσκήπτουν ακόμα περισσότερο πάνω στην κοσμοθεωρία του επαναστατικού μαρξισμού, να επεξεργάζονται κριτικά τις ήδη ανακαλυμμένες αλήθειες του, να τις εμπλουτίζουν δημιουργικά, να τις κοινωνικοποιούν, να τις καθιστούν πράξη, στοιχείο συντονισμού και επαναστατικής καθοδήγησης και δράσης.

Να γιατί το ΑΚΕΠ έχει την πεποίθηση πως η κατάρρευση των καθεστώτων που ονομάστηκαν "σοσιαλιστικά", όχι μόνο δεν αποτελεί οπισθοδρόμηση, πλήγμα στην ιστορική εξέλιξη, στον επιστημονικό σοσιαλισμό, στο κόμμα της εργατικής τάξης, αλλά, αντίθετα, αποτελεί πλήγμα ενάντια στη σύγχυση που είχαν προκαλέσει στην εργατική τάξη και στους λαούς όλου του κόσμου τα αντιδραστικά, εκμεταλλευτικά, καπιταλιστικά καθεστώτα των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Να γιατί το ΑΚΕΠ δεν πείθεται από την συκοφαντική δυσφήμιση ενάντια στον επιστημονικό σοσιαλισμό και επιμένει πως η ανακαλυμμένη αλήθεια για την αναγκαιότητα ύπαρξης του κόμματος της εργατικής τάξης και τη βασική αρχή συγκρότησης και λειτουργίας του, τον πολιτικό δημοκρατισμό, είναι πολύ πιο σπουδαία, πρωτότυπη και επίκαιρη από τις προτάσεις διαφόρων διανοούμενων της Αριστεράς για το κόμμα και τον τρόπο οργάνωσής του.

Να γιατί το ΑΚΕΠ πιστεύει πως μόνο όταν ένα κόμμα της εργατικής τάξης είναι συγκροτημένο σύμφωνα με τις αρχές του επιστημονικού σοσιαλισμού μπορεί να οδηγήσει σε ενότητα και συνοχή την ατομική συνείδηση των μελών του και πολύ περισσότερο να διευκολύνει να εκφράσει πολιτικο-ιδεολογικά τη συνολική συνείδηση της τάξης, να συντονίσει τον πολιτικό, ιδεολογικό και οικονομικό αγώνα της τάξης και να την καταστήσει από τάξη "καθ' εαυτό" σε τάξη "δι' εαυτόν".

Ο αυθόρμητος και ο συνειδητός αγώνας της εργατικής τάξης

Η κυριαρχία του καπιταλισμού (σύστημα της μισθωτής εργασίας) δημιούργησε στους μισθοσυντήρητους του χεριού και του πνεύματος κοινή θέση και κοινά συμφέροντα. Και τούτο διότι το κεφάλαιο, σαν ολότητα και αφαίρεση, στο προτσές της αξιοποίησής του, αντιμετωπίζει την εργασία σαν ολότητα και αφαίρεση, σαν μισθωτή εργασία. Έτσι, οι μισθοσυντήρητοι του χεριού και του πνεύματος αποτελούν μια τάξη που στέκεται αντίκρυ στο κεφάλαιο και αγωνίζεται αδιάλειπτα, πότε αυθόρμητα και πότε συνειδητά, ενάντια στην κυριαρχία του.

Ο αυθόρμητος αγώνας των μισθοσυντήρητων ενάντια στο κεφάλαιο και την αστική τάξη διεξάγεται κυρίως από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις της τάξης, είναι αγώνας που καθορίζεται από τα αντικειμενικά προτσές της οικονομικής κίνησης, στηρίζεται στο νόμο της αξίας, είναι αγώνας απαραίτητος μεν, αλλά μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού (σύστημα της μισθωτής εργασίας), μέσα στα πλαίσια της τάξης "καθ' εαυτό", ακόμα και όταν ξεπερνάει τη συντεχνιακή συγκρότηση που αναλογεί στην ιδιαίτερη μορφή αξιοποίησης του κεφάλαιου και γενικεύεται σε αγώνα ομοσπονδιών, συνομοσπονδιών σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Δηλαδή, ο συνδικαλιστικός αγώνας για το μεροκάματο, τη μείωση των ωρών εργασίας, τη βελτίωση των συνθηκών δουλειάς κλπ., ο τόσο απαραίτητος αγώνας για τη συνοχή και μη λουμπενοποίηση των μισθοσυντήρητων, υπολείπεται κατά πολύ από τον πολιτικό αγώνα, που στοχεύει στην κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, την κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας και την οικονομική χειραφέτηση της εργατικής τάξης. Ο Φρ. Ένγκελς για το ίδιο θέμα αναφέρει: "Αν θεωρήσουμε σαν εργατικό κόμμα τα συνδικάτα και τις απεργιακές ενώσεις που αγωνίζονται αποκλειστικά, όπως τα αγγλικά συνδικάτα, για ένα μεγάλο μισθό και μια μείωση του χρόνου εργασίας, μα όμως γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια το κίνημα, τότε φτιάχνουμε ένα κόμμα για τη διατήρηση της μισθωτής εργασίας και όχι για την κατάργησή της".

Επίσης, οι μισθοσυντήρητοι, για να αντιμετωπίσουν τις κοινωνικές συνέπειες του καπιταλισμού (σύστημα της μισθωτής εργασίας), εκτός από τα συνδικάτα έχουν συγκροτήσει μια σειρά οργανώσεις: νεολαιίστικες, γυναικείες, οικολογικές κλπ. Όλες αυτές οι οργανώσεις προωθούν μέσα από διάφορες μορφές πάλης τις ιδιαιτερότητες κύρια της συγκρότησής τους.

Παλεύουν ενάντια στις επιμέρους αρνητικές συνέπειες του καπιταλισμού (σύστημα της μισθωτής εργασίας) και όχι ενάντια στις αιτίες που τις δημιουργούν. Γι' αυτό οι επιμέρους αρνητικές συνέπειες δεν μπορούν να ξεπεραστούν αν ο αγώνας των οργανώσεων αυτών και των επιμέρους κινημάτων δεν συνδεθεί με ένα ευρύτερο αγώνα ενάντια στις αιτίες που γεννούν αυτές τις αρνητικές συνέπειες, με ένα αγώνα για την επίτευξη του τελικού σκοπού, της χειραφέτησης της εργατικής τάξης από τα δεσμά του κεφάλαιου. Οι παραπάνω οργανώσεις από τον χαρακτήρα τους, τη σύνθεσή τους, το θεωρητικό και πολιτικό τους επίπεδο, την αναπόφευκτη στενότητά τους κλπ., δεν είναι σε θέση να μπουν επικεφαλής ενός τέτοιου αγώνα.

 

(Βλέπε Σχόλιο 2)

Το κόμμα ανώτερη μορφή οργάνωσης της τάξης

Σύμφωνα με τις αρχές του επιστημονικού σοσιαλισμού, το κόμμα της εργατικής τάξης είναι το πιο πρωτοπόρο και συνειδητό τμήμα της εργατικής τάξης, η ανώτερη μορφή οργάνωσής της. Η εργατική τάξη από την άποψη της κοινωνικής της θέσης είναι ομοιογενής. Από την άποψη όμως της σύνθεσής της, του επιπέδου της ταξικής συνειδητότητας, της πολιτικής ωριμότητας και δραστηριότητας, της πολιτικής ανάπτυξης κλπ., είναι ανομοιογενής. Η διαφορά ανάμεσα στην πρωτοπορία και όλη την υπόλοιπη μάζα της εργατικής τάξης είναι αναπόφευκτη. Η πρωτοπορία αποδεχόμενη την αυθεντία του διαλεκτικού υλισμού, του ιστορικού υλισμού, της μαρξιστικής Πολιτικής Οικονομίας και του επιστημονικού σοσιαλισμού, είναι σε θέση να διεξάγει τον πολιτικό και ιδεολογικό αγώνα και να βοηθήσει την εργατική τάξη να αποκτήσει συνείδηση, δηλαδή να κατανοήσει τη σχέση της με την αστική τάξη, τα πολιτικά της κόμματα και το κράτος της.

Ο Β.Ι. Λένιν αναφερόμενος στην οργάνωση έλεγε: "Η λέξη "οργάνωση" χρησιμοποιείται συνήθως με δυο έννοιες, με την πλατιά και με τη στενή έννοια. Με τη στενή της έννοια σημαίνει ένα χωριστό πυρήνα μιας, έστω και στο ελάχιστο, διαμορφωμένης ανθρώπινης κοινότητας. Με την πλατιά της έννοια σημαίνει άθροισμα τέτοιων πυρήνων, ενωμένων σε ένα σύνολο. Λόγου χάρη, ο στρατός, ο στόλος, το κράτος αποτελούν ταυτόχρονα και άθροισμα οργανώσεων (με τη στενή έννοια της λέξης) και ποικιλίες της κοινωνικής οργάνωσης (με την πλατιά έννοια της λέξης). Η διεύθυνση παιδείας είναι οργάνωση (με την πλατιά έννοια της λέξης) και αποτελείται από μια σειρά οργανώσεις (με τη στενή έννοια της λέξης). Κατά τον ίδιο τρόπο και το κόμμα είναι οργάνωση, πρέπει να είναι οργάνωση (με την πλατιά έννοια της λέξης), ταυτόχρονα, το κόμμα πρέπει να αποτελείται από ολόκληρη σειρά διαφόρων οργανώσεων (με τη στενή έννοια της λέξης)".

Το κόμμα της εργατικής τάξης, που είναι οργάνωση με την πλατιά έννοια της λέξης, μπορεί να διεξάγει αποτελεσματικά τον πολιτικό αγώνα της τάξης μόνο όταν έχει συγκροτηθεί και λειτουργεί με την αρχή του πολιτικού δημοκρατισμού. (Βλέπε Σχόλιο 3)

Ο Αντ. Γκράμσι πάνω στο ζήτημα του πολιτικού δημοκρατισμού (δημοκρ. συγκεντρ.) αναφέρει: "...είναι μια επιτελικότητα (ένας συγκεντρ.) σε κίνηση, δηλαδή μια αδιάκοπη προσαρμογή της οργάνωσης στην πραγματική κίνηση, ένας συγκερασμός των παρακινήσεων από τα κάτω με την εντολή από τα πάνω, μια αδιάκοπη καταχώρηση των στοιχείων που βλασταίνουν μέσα από το βάθος της μάζας, μέσα στο στέρεο πλαίσιο του μηχανισμού της διεύθυνσης που εξασφαλίζει τη συνέχεια και την κανονική συσσώρευση των εμπειριών, είναι "οργανικός", γιατί παίρνει υπ' όψιν του την κίνηση που είναι ο οργανικός τρόπος που φανερώνεται η ιστορική πραγματικότητα και δεν αποστεώνεται μηχανικά μέσα στην γραφειοκρατία και, ταυτόχρονα, παίρνει υπ' όψιν του αυτό που είναι σχετικά σταθερό και μόνιμο, ή τουλάχιστον κινείται προς μια κατεύθυνση που εύκολα μπορείς να προβλέψεις κλπ... Στα κόμματα που εκπροσωπούν ομάδες κοινωνικά υποτελείς, το στοιχείο της σταθερότητας είναι αναγκαίο για να εξασφαλίσει την ηγεμονία όχι σε προνομιούχες ομάδες αλλά στα προοδευτικά στοιχεία, που είναι με οργανικό τρόπο προοδευτικά σε σύγκριση με άλλες δυνάμεις συγγενικές και συμμαχικές, αλλά μικτές και ταλαντευόμενες".

Στον πολιτικό δημοκρατισμό, η δημοκρατία εκφράζεται:

α) στην εκλογή όλων των καθοδηγητικών οργάνων από κάτω μέχρι επάνω

β) στη συλλογικότητα της δράσης και τη συλλογικότητα της καθοδήγησης

γ) στην εκπροσώπηση των κομματικών οργανώσεων στις Συνδιασκέψεις και τα Συνέδρια ανάλογα με τον αριθμό των μελών τους. Η εκπροσώπηση είναι εκπροσώπηση απόψεων. Κάθε άποψη εκπροσωπείται ανεξάρτητα από το αν συγκεντρώνει την απαραίτητη αριθμητική υποστήριξη μελών και ψηφίζει στη βάση του αριθμού των μελών που την υποστηρίζουν. Οι αντιπρόσωποι των οργανώσεων μεταφέρουν σε Συνδιασκέψεις, Συνέδρια κλπ. τις απόψεις και αποφάσεις εκείνων που τους εξέλεξαν και μόνον αυτές.

δ) στην περιοδική λογοδοσία των κομματικών οργάνων εμπρός στις οργανώσεις που τα εξέλεξαν, στην κριτική και αυτοκριτική

ε) στην υποταγή της μειοψηφίας στη θέληση της πλειοψηφίας

στ) στα ίσα δικαιώματα του κάθε μέλους του κόμματος

ζ) στην ύπαρξη ενιαίου καθοδηγητικού κέντρου

η) στη συνειδητή πειθαρχία

θ) στην υποχρεωτική εφαρμογή των αποφάσεων των ανώτερων οργάνων από τα κατώτερα

ι) στις υποχρεώσεις των μελών του κόμματος.

Η έννοια της πρωτοπορίας

Ένα θέμα σαν και αυτό που πραγματευόμαστε προφανώς είναι αδύνατο να εξαντληθεί μέσα στον περιορισμένο χώρο ενός σχολίου. Θα ήταν όμως παράλειψη αν δεν διευκρινίσουμε πως όταν ο επιστημονικός σοσιαλισμός αναφέρεται στην έννοια της πρωτοπορίας στην ιστορική της πλευρά, πχ όταν αναφέρεται στην πρωτοπόρα κοινωνική τάξη ή όταν αναφέρεται στο κόμμα σαν πρωτοπόρο τμήμα της, δεν αντιμετωπίζει τις πρωτοπορίες σαν αποτέλεσμα κάποιας αιώνιας διαίρεσης του ανθρώπινου είδους σε κυβερνήτες και κυβερνόμενους, διευθυντές και διευθυνόμενους. Αυτή την αντίληψη την υιοθετούν οι ιδεολογικοί και πολιτικοί εκπρόσωποι της κυρίαρχης τάξης. Ο επιστημονικός σοσιαλισμός θέτει το ερώτημα: θέλουμε να υπάρχουν πάντοτε κυβερνήτες και κυβερνόμενοι ή να θέλουμε να δημιουργήσουμε τους όρους ώστε η διαίρεση αυτή να εξαφανιστεί; Ο επιστημονικός σοσιαλισμός θεωρεί σημερινή κοινωνική και ιστορική πρωτοπορία, όχι τους κυρίαρχους, την αστική τάξη, αλλά τους κυριαρχούμενους, την εργατική τάξη, που από τη θέση της στον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας είναι η μόνη τάξη που έχει τη δυνατότητα να καταργήσει κάθε διάκριση, κάθε εκμετάλλευση, κάθε ταξικό διαχωρισμό.

 

Σχόλιο 5:

(του Αντ. Π. Χάλαρη)

 

Ηγεμονική δύναμη είναι η αναγκαία υποκειμενική συνθήκη, το αναγκαίο διαλεκτικό μέτρο (ποιοτικό ποσόν) για τη σύσταση του επαναστατικού κόμματος.

 

Ηγεμονική δύναμη ή συλλογικός διανοούμενος ονομάζεται το πολιτικό υποκείμενο όταν επαληθεύεται στο εσωτερικό του μια ιεράρχηση κύρους και διανοητικής ικανότητας, που μπορεί να αποκορυφωθεί μόνον εάν μπορεί να αναβιώσει συγκεκριμένα τις απαιτήσεις ενός ταξικά διαρθρωμένου λαού, και συνεπώς να πετύχει να επεξεργαστεί μορφικά το συλλογικό πιστεύω κατά τον πιο συναφή τρόπο και κατάλληλο για τους τρόπους σκέψης των κοινωνικών ομάδων και κατηγοριών του πληθυσμού που εκπροσωπεί. Η συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας συμμετοχής κοινωνικών ομάδων και ατόμων σε μία επαναστατική ηγεμονική δύναμη (δηλαδή πολιτική συνείδηση) είναι η πρώτη φάση για μία ανώτερη και προοδευτική αυτοσυνείδηση, όπου θεωρία και πρακτική τελικά ενοποιούνται (Γκράμσι).

Η ύπαρξη ηγεμονικής πολιτικής δύναμης ικανής να ασκεί επαναστατική πολιτική, που είναι η αναγκαία συνθήκη για να συγκροτηθεί κίνημα με ποιοτικά χαρακτηριστικά ικανά να υλοποιήσουν το σημερινό σκοπό του αγώνα, είναι ο στρατηγικός σκοπός του ΑΚΕΠ.

Ο σημερινός σκοπός του αγώνα και ο στρατηγικός σκοπός του ΑΚΕΠ βρίσκονται σε αδιαχώριστη διαλεκτική ενότητα και καθορίζουν κάθε τακτική πολιτική ενέργεια του κόμματος.

Η πολιτική διαδικασία-προτσές για τη δημιουργία του ριζοσπαστικού κινήματος εξουσίας συγκροτεί την ηγεμονική πολιτική δύναμη και την καθιστά ικανή να ασκεί επαναστατική πολιτική.